VOLCKAERT SPECIAL

In deze ‘ Volckaert Special ‘gaat Pee in op de menselijke aspecten die een rol speelde voor vooral de bejaarde bewoners van het St.Elisabethgasthuis uit 1883 naar de vermeende onwennige nieuwbouw en bovendien ‘ het onbekende ‘ van hoogbouw tijdens die verhuizing in 1975. Pee putte voor deze special vooral uit een krantenartikel van Jacques Levij in dagblad De Stem van 4 januari 1975 en noemde deze special DE OUDE MENS EN DE VOORUITGANG..

DE OUDE MENS EN DE VOORUITGANG.

Het is 4 januari 1975. In een paginagroot artikel bericht dagblad De Stem van de aanstaande opening van De Volckaert :

‘In het Brabantse Dongen staat een uniek huis .In het hart van deze gemeente van 19.000 inwoners. De Volckaert ,dat in zijn zeven verdiepingen een verpleeghuis én een tehuis voor bejaarden die verzorging nodig hebben herbergt.’

Onder één dak. Beide afdelingen worden gescheiden maar verbonden door de derde bouwlaag. De derde verdieping is geheel als ontspanning –en ontmoetingcentrum ingericht .

‘Nog een paar weken , dan betrekken 120 verpleegpatiënten , 120 bejaarden en ruim 150 personeelsleden het nieuwe gebouw ‘ bericht het artikel .

Het gonst van vooronderstellingen ,vooroordelen en al dan niet gespannen verwachtingen . “Het wordt een opberghok voor de oudjes”hoor je . “Een flat in Dongen ? en dan nog wel voor oude mensen , dat kan niet goed gaan … ” .Maar ook ‘We gaan er iets bijzonders van maken ,geen instituut ,geen instelling “. “We gaan er een thuis van maken waar iedereen zich thuis zal vóélen “ De laatste uitspraak komt van Dokter Kroot. Hij is geneesheer –directeur van het nieuwe tehuis. Het woord ‘tehuis’ wordt ook veelvuldig gebruikt door directrice A .Smits wiens voornaam we nooit hebben kunnen achterhalen.

Opdracht

Maandag 13 januari 1975 dan is het zover . De grote verhuizing zal dan beginnen.Het wordt een echte uittocht uit het veel te kleine , sterk verouderde en iets oostelijk van de nieuwe Volckaert gelegen St. Elisabethgasthuis.Er is de laatste tijd in het uit in 1883 in gebruikgenomen St. Elisabethgasthuis over niets anders meer gepraat. Met vreugde , met spanning en vooral verwachtingsvol. Maar vooral de oude mensen die gewend maar nooit vérwent zijn in het oude gebouw , zijn ook bang. Grote twijfels zijn er over de toekomst. Sommigen zijn er van overtuigd dat er nog maar weinig toekomst is en zien depressief de komende tijd tegemoet . De krant schrijft : ‘ Zuster Smits begrijpt de stemming onder de ouderen en probeert er alles aan te doen om de oudjes gerust te stellen. Dat is ook de opdracht aan het personeel .’

Begripvol zegt zuster Smits dat ook voor haar , het personeel en dokter Kroot het een grote verandering zal zijn. Maar de ouderen hebben daar geen boodschap aan. Het gaat over hen. Met hen zal worden gesold worden. Negatief , zo kan de stemming onder de bewoners worden genoemd. Het is volgens enkele positief ingestelde mensen het gevolg van overheersende mening van sommige bekende Dongenaren die de hoogbouw vanaf het begin van de plannen voor nieuwbouw niet zagen zitten .De krant meldt: ‘De leiding blijft positief. Straks zal de bewoner veel meer vrijheid hebben. iedereen krijgt een eigen appartement ‘.

De meer- mensen -kamers en -slaapplaatsen zullen tot het verleden behoren. Er is straks meer licht en ruimte . ‘Mensen zitten elkaar niet hele dagen op de lip maar kunnen kiezen voor meer prive of de gezelligheid opzoeken in op de derde verdieping ‘ was de verplichte en steeds herhaalde zin die gaandeweg gemeengoed werd en de bewoners meer vertrouwen gaf.

Veel bewoners blijven bang voor de verhuizing .De onwetendheid voor het nieuwe en het inwisselen tegen het – ondanks het niet helemaal menselijke – maar toch vertrouwde gevoel van geborgenheid van het gasthuis . Het speelt en blijft spelen.Simpele vragen rijzen: ‘ Zal het bed wel goed zijn’ en ‘ kan ik mijn Maria -beeldje nog ophangen’ . “ De Ouderen zijn erg gefocust op het eigen welzijn “zegt dokter Kroot ‘Door ze deel te maken en inspraak te geven zal de verhuizing voor de meeste meevallen’ zegt hij te hopen in het krantenartikel .

Echt tehuis.

Dokter Kroot heeft gelijk gekregen. De pessimisten en tegenstanders van hoogbouw en de combinatie verpleeg –bejaardenhuis hebben in grote trekken ongelijk gekregen. Dit unieke gebouw, maar vooral de eerste combinatie van verpleeg –en bejaardenhuis in Nederland heeft Dongen tenslotte wél op de kaart gezet.

Kijken we nu naar de plaats waar eens het hierboven gebouw stond ,staat er een –weer uniek – scala aan nieuwbouw:modern uitgerust , zakelijk gemanaged en inmiddels gefuseerd met SBO bloeiend bedrijf . Een gebouwencomplex waarin dezelfde activiteiten plaatst vinden als in de oude Volckaert ,uitgebreid met nieuwe elementen in de zieken- en bejaardenzorg . Een bedrijf waarin de bewoners mondiger zijn geworden ,een grote inspraakmogelijkheid hebben en zelf hun geluk en welzijn kunnen bepalen , daarbij geholpen door kundig personeel waar de liefde voor de mens en een stukje roeping voor zorg en welzijn niet ontbreken . Een gemeenschap ín de Dongense gemeenschap . Een gemeenschap met ups en downs maar voor velen een écht tehuis . Een woord dat geen uitvinding is van dokter Kroot en Zuster Smits maar wel nagestreefd en bereikt .

PEE . er volgt nog één deel.