DE VOLCKAERT SAGA

HOOFDSTUK 2 / deel 1 / proloog

De Volckaert is er ! (1965)

Op 1 oktober 2000 vierde de Volckaert haar 25 –jarig bestaan . Vijf en twintig jaren van vooruitgang in de verpleging , verzorging en zorg en van revalideren en reactivering . Een uniek gebouw stond jarenlang als blikvanger voor Dongen op de plaatst waar nu -in 2008- een gloednieuw complex staat dat de activiteiten van de stichting voortzet met nieuw elan ,met een nieuwe partner ook .Nog meer dan 7 jaar zou worden gewerkt in het oude gebouw . Het staat nog steeds op het netvlies gebrand . De blauwe luifel ,het dierenpark, de boerderij .De prachtige en diepe visvijver , waar enkele bewoners jarenlang de grootste vissen vingen , ze terug zette en na eerst trots te zijn vereeuwigd op de gevoelige plaat en begeleid met het nodige visserslatijn de voorpagina van ‘ Het Bruggetje’ haalden .Brochures van de oude Volckaert leggen het allemaal haarfijn uit. De Volckaert is uniek in Nederland en de zorg is er optimaal. Papier is geduldig. Patiënten daar in tegen niet altijd en hebben commentaar op dingen die de mens raken. Ook werknemers zijn soms ontevreden en laken het toen bestaande regiem. In een gebouw van zoveel verdiepingen, volgens sommigen vóór de bouw al té veel ,gebeuren dingen die een stempel zetten op medewerker ,bestuurder en natuurlijk de patiënten. De een aanvaart veranderingen gelaten, de ander verzet zich er tegen én waar gewerkt wordt worden fouten gemaakt.In dit tweede hoofdstuk gaan we in op het wel en wee van vele betrokkenen tijdens het bestaan van het oude gebouw. We praten met (oud)medewerkers die er de mooiste herinneringen aan hebben . We praten ook met de mensen die er nu werken .We halen uitspraken aan en we herschrijven verhalen van bewoners die er gewoond hebben en er gestorven zijn. We zoeken het goede en vermijden de kritiek niet. “Vraag mij niet naar mijn leeftijd ,want die veranderd voortdurend “ zei een hoogbejaarde bewoner eens.

Zo is het ook met de Vockaert .De methoden van verplegen en verzorgen veranderen mee met de tijd.Een gloednieuw multicultureel centrum heeft nu de plaats ingenomen van de oude vertrouwde aula ,waar alles werd gedaan. Gefeest en gerouwd werd er , gehuild en gelachen. Multifunctionéél is het zorgcentrum nu. Toch , omdat we niet mogen vergeten ; anno 2008 gaan we terug in de tijd van ‘onze ‘Volckaert’ . Want zoveel is wel duidelijk. De Volckaert hóórt bij Dongen , zette dit dorp op de kaart en veel Dongenaren hebben de Volckaert nodig gehad en zullen die nodig hebben .

Een ding staat garant voor de Volckaert en de Volckaert staat er garant voor en overwint alle kritiek : Menselijke waardigheid.

Vanaf deel twee van hoofdstuk twee belichten en beschrijven we de veelzijdigheid van de zorg die plaats vindt in de Volkaert.